Choć Luba głęboko opłakiwała prześladowania i Zagładę Narodu Żydowskiego pod rządami nazistów, ubolewała również nad cierpieniem i stratą dobrych Polaków. Jej nieustająca nadzieja na lepszą przyszłość – zarówno w czasie wojny, jaki po niej, opierała się na wierze. Miłość Luby do Boga była bezgraniczna; wierzyła, że Bóg jest dla całej ludzkości, nie tylko dla Narodu Żydowskiego. Przez całe życie czytała zarówno Stary, jak i Nowy Testament, niezachwianie wierząc, że dobrzy ludzie zostaną ostatecznie nagrodzeni przez Boga.
Luba, wieczna optymistka, zawsze widziała szklankę do połowy pełną, a nigdy nie widziała jej do połowy pustej. Jej siła, współczucie i niezachwiana wiara wciąż mnie inspirują i prowadzą każdego dnia. To ona jest powodem, dla którego poświęciłam swoje życie edukacji o Holokauście i pamięci o nim poprzez pracę w Muzeum Holokaustu w Melbourne.Poza lekcjami odwagi i duchowości, nauczyła mnie również cenić proste i skromne chwile życia.
Mam nadzieję, że czytelnicy książki mojej babci Luby znajdą inspirację w jej słowach, a jej szczerość, pokora i wiara rozpalą iskrę nadziei w ich sercach.
Fiona Kelmann
Melbourne, Australia
